«Ξεχασμένος λόγιος» από την γενέτειρά του την Πρέβεζα, μοιάζει ο πεζογράφος – ποιητής Νικόλαος Κονεμένος.

Η προτομή που φέρει το όνομά του – έργο του γλύπτη Θεόδωρου Παπαγιάννη, φαίνεται εγκαταλειμμένη, παραδομένη στη λήθη και την φθορά. Πρεβεζάνοι νέοι στην ηλικία αγνοούν ακόμα και την ύπαρξη της προτομής, καθώς στο σημείο που βρίσκεται, πλαισιωμένη από τους μεγάλους θάμνους, στην είσοδο της κεντρικής αγοράς της πόλης, περνά σχεδόν απαρατήρητη.

Η συντήρηση της προτομής είναι απαραίτητη. Εκτιμούμε πως δεν απαιτεί κόστος ένας καθαρισμός και ένα φρεσκάρισμα των επιγραφών ώστε να γίνονται ευκρινείς σε όσους θέλουν να διαβάσουν.

Προτάσεις για την συντήρηση των μνημείων της Πρέβεζας έχουν γίνει κατά καιρούς από Πολιτιστικούς Συλλόγους, χωρίς όμως να υπάρξει κάποια πρωτοβουλία μέχρι σήμερα από την Δημοτική Αρχή.

Σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές, ο Νικόλαος Κονεμένος (1832 - 1907) ήταν Έλληνας πεζογράφος, ποιητής καθώς και ένας από τους πρωτοπόρους των γλωσσικών αγώνων στην Ελλάδα. Διετέλεσε πρόξενος της Τουρκίας στην Πάτρα (1869-1885) και ήταν μανιώδης συλλέκτης κοχυλιών. Ένα είδος «προσφορίτι» (Gibbula Conemenosi) της οικογένειας Trochidae φέρει το όνομά του.

Γεννήθηκε στην Πρέβεζα την 27η Δεκεμβρίου το 1832 και ήταν γιος του Σπυρίδωνος Γ. Κονεμένου, προξένου της Τουρκίας στην Ιόνιο Πολιτεία, και της Κιάρας Ν. Σικελιανού.

Σύμφωνα με παλαιά παράδοση η οικογένεια Κονεμένου κατάγεται από τον τελευταίο κλάδο των Κομνηνών, τα μέλη του οποίου υπήρξαν δεσπότες της Ηπείρου. Από την ίδια οικογένεια καταγόταν και ο διπλωμάτης Περικλής Σκέφερις.

Μεγάλωσε στη Λευκάδα και την Κέρκυρα, όπου είχε εγκατασταθεί η οικογένειά του. Φοίτησε στην Ιόνιο Ακαδημία και ασχολήθηκε με την λογοτεχνία εντασσόμενος στον κύκλο της Επτανησιακής Σχολής. Το 1869 διορίστηκε πρόξενος της Τουρκίας στην Πάτρα, στην οποία παρέμεινε για δεκαέξι χρόνια. Το 1885 επέστρεψε στην Κέρκυρα, όπου και διέμεινε μέχρι τον θάνατό του, την 1 Μαρτίου 1907. Το 1855 παντρεύτηκε με την Ελισσάβετ-Σαπφώ Ισίδωρου Σκυλίτση και απέκτησαν δύο παιδιά: τον Καίσαρα Κονεμένο και την Βιργινία Κονεμένου, μετέπειτα σύζυγο του Τσαρλς Μπλέϊκνη (Charles Altavilla Blakeney). Μετά τον θάνατο της πρώτης του γυναίκας παντρεύτηκε την Κερκυραία Νικολη Παπαδόπουλου, με την οποία απέκτησε άλλα δύο παιδιά.

Το 1858 εξέδωσε το περιοδικό "Εωσφόρος". Το 1873 δημοσίευσε την μελέτη του με τίτλο «Το ζήτημα της γλώσσας», με την οποία υπογράμμιζε την ανάγκη να χρησιμοποιηθεί η δημοτική γλώσσα και σε πεζά κείμενα. Δύο χρόνια αργότερα, το 1875, εξέδωσε δεύτερη μελέτη για το γλωσσικό ζήτημα με τίτλο «Και πάλε περί της γλώσσας». Πρόκειται για έναν από τους πρώτους υπέρμαχους της χρήσης της δημοτικής γλώσσας. Στα πλαίσια αυτά εξέδωσε άλλα δύο μελετήματα (Το σύστημα του Ψυχάρη και η μέλλουσα αττική του Κίμωνος, 1895 και Το τέλος μιας ψευτιάς). Επίσης υπήρξε συγγραφέας της κοινωνικής μελέτης «Οικογένεια», καθώς και της «Διαθήκης», ενός πεζογραφήματος με σατιρικά στοιχεία.

Το 1965 ο Γεώργιος Βαλέτας δημοσίευσε τα άπαντα του Κονεμένου. Ο Δήμος Πρέβεζας διοργάνωσε Συμπόσιο για το έργο του Κονεμένου το 1992. Δυστυχώς από τότε μέχρι σήμερα, δεν γνωρίζουμε άλλες εκδηλώσεις προς τιμήν του Ν. Κονεμένου. Προς το παρόν τον τιμούμε δίνοντας το όνομά του στην κεντρική αίθουσα εκδηλώσεων του Πολιτιστικού Κέντρου Πρέβεζας.

Άρης Τσελίκος