Πάνε 11 χρόνια από τότε που ήρθα σε αυτή την πόλη. Λίγο αργότερα γνώρισα και τα αδέσποτα της. Γνώρισα πρώτη φορά την παρέα στο περίπτερο της Ειρήνης.

Έβλεπα μεσημεράκι μια κυρία να βγαίνει βόλτα για να πιει τον καφέ της και πίσω της μια παρέα σκύλων να την ακολουθεί σε κάθε της βήμα.

Είχα την τύχη να την γνωρίσω, η αξέχαστη κυρία Καίτη. Μια κυρία με Κ κεφάλαιο, πάντα με το χαμόγελο και μια καλή κουβέντα να σου πει. Μαζί της ο αρχηγός Τζακο, η Λουση, η Φρίντα, η Κλάρα, η Μπεζουλα, η Ριρικα αργότερα προστέθηκε στην παρέα ο τσοπάνος και το καφέ κουτάβι. Για όλα είχε χώρο η αυλή της και η καρδιά της. Καθημερινή της ρουτίνα το μαγείρεμα, τα είχε καλομαθημένα τα "παιδιά της".

Μου έλεγε την ιστορία του κάθε σκυλιού από το παρεάκι της πόλης και πως πήγαν κοντά της. Χάσαμε τη Λουσυ, ο Τσοπάνος πήγε στο καταφύγιο, μετά τον Τζακο και τη θέση του πήρε ο μεγάλος Τίγρης. Επόμενη έφυγε εκείνη...

Μετά ο Τιγρης, η Φρίντα, η εξαφάνιση του Ραμον που δεν μάθαμε ποτε τι έγινε και τώρα η Μπεζουλα.. Μια παρέα, μια ιστορία αυτής της πόλης.

Αξέχαστοι όλοι σας, αν υπάρχει ο παράδεισος που λένε σίγουρα είστε όλοι μαζί και η Κυρία Καίτη περπατάει χαμογελαστή δίπλα Σας.

Αντίο Μπεζούλα...

Δώρα Τσάτση