Το σχόλιό σας για τα πρωτόκολλα κατεδάφισης στην Κυανή Ακτή μου έδωσε αφορμή για τις παρακάτω σκέψεις:

Είναι πολλά για κατεδάφιση στην Πρέβεζα. Είναι πολλά αυτά που προσβάλλουν την λογική και την αισθητική μας. Και υπάρχουν αρκετά «αρρωστημένα» μυαλά για τα οποία ό,τι έχει φυσιολογικά προορισμό τη δόμηση δεν μπορεί να δομηθεί, ενώ αντίθετα είναι αποδεκτή και επιθυμητή η δόμηση εκεί που κανονικά απαγορεύεται π.χ. στον αιγιαλό, ακόμα και μέσα στη θάλασσα!...

Μακάρι με κατεδαφίσεις να μπορούσαν να διορθωθούν όλα τα κακώς κείμενα. Όμως κάποια πράγματα δεν μπορούν να αποκατασταθούν και να επανέλθουν στην πρότερη κατάσταση και θα ήταν ουτοπική μια τέτοια προσδοκία.

Ας προσέξουμε τουλάχιστον από εδώ και στο εξής να μην πληγώνουμε άλλο αυτόν τον τόπο αλόγιστα και να προστατέψουμε ό,τι πραγματικά αξίζει, γιατί το μέλλον θα «επιρρίψει» - αναπόφευκτα και οδυνηρά – ευθύνες.

Λέμε (με διάφορες αφορμές) για τους Αλβανούς, λέμε για τους Τούρκους…

Εμείς είμαστε καλύτεροι; Βαυκαλιζόμαστε πως έχουμε δημοκρατία στην Ελλάδα; Υπάρχει διάκριση των λειτουργιών, σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους;

Στο όνομα της οικονομικής κρίσης εγκαθιδρύθηκε όχι απλά «μεταδημοκρατία» στην χώρα μας, αλλά δικτατορία νέου τύπου και μπορεί να μην κινδυνεύουν τόσο πολύ τα δικαιώματα των αλλοδαπών ή μειονοτήτων, όμως διαπράττονται με απίστευτη ευκολία εγκλήματα σε βάρος αθώων Ελλήνων πολιτών, που ανήκουν στην πιο ευάλωτη ομάδα, αυτή που δεν έχει «προστάτες»…

Τα χάλια μας φοβάμαι είναι χειρότερα κι απ’ της Αλβανίας κι απ’ της Τουρκίας!

Υπάρχει μεγάλο έλλειμμα δημοκρατίας στην χώρα μας. Δεν θέλουμε να το δούμε κατάματα. Δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε, γιατί μας θίγει συνολικά σαν κοινωνία. Η αλήθεια είναι ότι στις μέρες μας ισχύει απόλυτα η λαϊκή ρήση «στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται». Και από λύκους ακόμα και προβατόσχημους, άλλο τίποτα στον τόπο μας…

Προβάλλονται πολύ οι διαδρομές στα αρχαία θέατρα, ενώ η Ήπειρος διαθέτει το γνωστό απαράδεκτο οδικό δίκτυο. Έτσι θα γίνουν οι απαραίτητοι δρόμοι; Για να συνδέουν τα θέατρα και ούτε καν αυτό;…

Ακούμε συνέχεια για το πράσινο. Είναι η μόνιμη επωδός κάθε «πολιτικάντη». Όμως στην πραγματικότητα το πράσινο έχει κηρυχτεί υπό εξολόθρευση παντού. Αν είναι ανύπαρκτο, π.χ. σε αποψιλωμένες εκτάσεις ή καλάμια ακούμε «ύμνους» ξαφνικής λατρείας για το «πράσινο». Η υποκρισία σ’ όλο της το μεγαλείο!

Ας ακούμε τουλάχιστον καμιά αλήθεια απ’ όσους ασκούν το λειτούργημα της δημοσιογραφίας και έχουν καθήκον να συγκρούονται με το κατεστημένο της φαυλοκρατίας. Υπάρχουν και στον τόπο μας άνθρωποι με ισχυρή πέννα, που πρέπει να τολμάνε να λένε αλήθειες και να μην αισθάνονται δέσμιοι τεχνητών πια διαχωρισμών, αφού τα κόμματα έχουν καταρρεύσει και οι συνεργασίες είναι πλέον σε όλα τα επίπεδα υπερκομματικές. Μακάρι κατά την άποψή μου να μπορούσαν να καταργηθούν και δια νόμου, αφού μόνο έβλαψαν αυτόν τον τόπο. Όμως και οι σημερινοί «χαμαιλέοντες» είναι εξίσου επικίνδυνοι, γιατί στις μέρες μας υπάρχει δυστυχώς ένας και μόνο συνεκτικός ιστός: το οικονομικό συμφέρον.

Επειδή επομένως βλέπω το μέλλον δυσοίωνο, έτσι όπως βαδίζουμε, και χρειαζόμαστε «Ηρακλή» να καθαρίσει συσσωρευμένη «κόπρο Αυγείου» πολλών ετών, αν δεν τολμήσουν οι δημοσιογράφοι στον τόπο μας να πουν τις μεγάλες αλήθειες, να ρίξουν τις μάσκες, να ενημερώσουν, να αφυπνίσουν, να παρακινήσουν, να ταρακουνήσουν δεν νομίζω πως θα βρεθεί ποτέ ο ανιδιοτελής και γενναίος άνθρωπος που θα μας σώσει από την κακοδιοίκηση, την αυθαιρεσία, την αδικία και τον παραλογισμό, που βουλιάζουν την Πρέβεζα στην «ανυπαρξία».

Ευχαριστώ για τη δημοσίευση

Βασιλική Κατσάνου