Σαν σήμερα Παρασκευή 21 Ιουλίου, πριν από 89 χρόνια, ήταν η μέρα που αυτοκτόνησε ο ποιητής Κώστας Καρυωτάκης στην Πρέβεζα.  Περί της 2.30 το μεσημέρι, επισκέφθηκε το τότε παραλιακό καφενείο «Ο Ουράνιος Κήπος» στη Βρυσούλα, παρήγγειλε και ήπιε μια βυσσινάδα, ο καφεπώλης παραξενεύτηκε, γιατί ο ποιητής τού άφησε στο τραπέζι 75 δραχμές πουρμπουάρ, ενώ η τιμή του αναψυκτικού ήταν μόλις 5 δραχμές. Ζήτησε ένα τσιγάρο να καπνίσει και μια κόλλα χαρτί όπου έγραψε τις τελευταίες σημειώσεις του, οι οποίες βρέθηκαν στην τσέπη του και διασώθηκαν. Τελικά, λίγες ώρες αργότερα, στις 4.30 το απόγευμα και σε ηλικία μόλις 32 ετών, ο Κώστας Καρυωτάκης περπάτησε από το καφενείο της Βρυσούλας προς το Βαθύ της Μαργαρώνας, μια απόσταση περίπου 400 μέτρων, ξάπλωσε κάτω από έναν ευκάλυπτο και αυτοκτόνησε με πιστόλι στην καρδιά. Η τότε χωροφυλακή τράβηξε φωτογραφία του πτώματος η οποία δημοσιεύθηκε και τον δείχνει κουστουμαρισμένο, με ψαθάκι και το χέρι του με το πιστόλι στο στήθος.

Η Πρέβεζα αυτές τις ημέρες δεν τίμησε τη μνήμη του ποιητή, άγνωστο γιατί. Χωρίς κάποια εκδήλωση μνήμης, χωρίς έστω μια μικρή παρουσίαση.

Πριν λίγο καιρό είχα διαβάσει μια πρόταση για την τέλεση μνημόσυνου  κάθε 21^η Ιουλίου. Προς το παρόν δεν είδαμε να υλοποιείται, τουλάχιστον φέτος.

Δεν  θα ‘πρεπε η Δημοτική Αρχή να διοργανώνει κάθε χρόνο μία εκδήλωση προς τιμή του Κώστα Καρυωτάκη και εάν δεν μπορεί, σε συνεργασία με κάποιον Σύλλογο; Πού ήταν αλήθεια αυτές τις ημέρες, όλοι αυτοί οι λόγιοι και οι άνθρωποι του στοχασμού της Πρέβεζας;  Μήπως τα προβλήματα της καθημερινότητας δεν το επέτρεψαν, αν και εκδηλώσεις λογοτεχνικού και ποιητικού περιεχομένου πραγματοποιούνται ουκ ολίγες στην πόλη μας την καλοκαιρινή περίοδο. Ξέχασαν ίσως;

Ποιές ενέργειες έχουν γίνει αλήθεια για το σπίτι που έμεινε ο ποιητής και την εικόνα που παρουσιάζει σήμερα; Πλήθος ρεπορτάζ όλα αυτά τα χρόνια από την Τ.Φ. για το συγκεκριμένο θέμα αλλά… φωνή βοώντος εν τη ερήμω…

Το Τμήμα Πολιτισμού του Δήμου Πρέβεζας, έχει κάποιο σχεδιασμό για την περιοχή εκείνη που βρίσκεται η οικεία και η προτομή του Κώστα Καρυωτάκη, διότι προτάσεις από Συλλόγους έχουν κατατεθεί.  Μήπως για το μνημείο στο Βαθύ, τον τόπο που αυτοκτόνησε ο ποιητής;

Κλείνουμε με την «Υστεροφημία» από την Συλλογή του Κώστα Καρυωτάκη «Ελεγεία και Σάτιρες».

                       ΥΣΤΕΡΟΦΗΜΙΑ

Το θάνατό μας χρειάζεται η άμετρη γύρω φύση
και τον ζητούν τα πορφυρά στόματα των ανθών.
Αν έρθει πάλιν η άνοιξη, πάλι θα μας αφήσει,
κι ύστερα πια μήτε σκιές δεν είμεθα σκιών.

Το θάνατό μας καρτερεί το λαμπρό φως του ήλιου.
Τέτοια θα δούμε ακόμη μια δύση θριαμβική,
κι ύστερα φεύγουμεν απο τα βράδια του Απριλίου,
στα σκοτεινά πηγαίνοντας βασίλεια πέρα κει.

Μόνο μπορεί να μείνουνε κατόπι μας οι στίχοι
δέκα μονάχα στίχοι μας να μείνουνε, καθώς
τα περιστέρια που σκορπούν οι ναυαγοί στην τύχη,
κι όταν φέρουν το μήνυμα δεν είναι πια καιρός.