Καλημέρα. ''Γιωργοοο βγαίνεις''  έγραφε πριν λίγες εβδομάδες πάνω από την αφίσα της συναυλίας για τα 33 χρόνια του στο τραγούδι ο Γιώργος Μαζωνάκης. Η συναυλία ήταν για τις 20 Σεπτεμβρίου στην Τεχνόπολη. Ήταν η τελευταία ανάρτηση του Γιώργου Μαζωνάκη στο instagram.

-Γιώργο έφυγες... Εντελώς ξαφνικά και απροσδόκητα στα 54 χρόνια του ο Γιώργος Μαζωνάκης έφυγε. Και συγκίνησε όλη την Ελλάδα. ''Ανήκω σε μένα και στα όνειρα μου'' Ένα τραγούδι που έγινε ύμνος  αυτές τις μέρες και πέρασε στα χείλη όλων... Ακόμη και αυτών που δεν άκουγαν Μαζωνάκη που δεν τους άρεσαν τα τραγούδια του.

-Σοκ από την θάνατο του Γιώργου και θλίψη. Από πολλούς και από όλους τους χώρους. Από τους συναδέλφους του λαϊκού τραγουδιού, από αυτούς του λεγόμενου έντεχνου, από λαϊκούς ανθρώπους, από διανοούμενους. Από όλους τους πολιτικούς χώρους. Αν θα μπορούσα να βρω μια αναλογία θα ήταν ο θάνατος της Ντολλυ Παρτον πριν λίγο καιρό στην Αμερική, που την έκλαψαν οι πάντες από όλους τους χώρους καλλιτεχνικούς και πολιτικούς.

-Ο Μαζωνάκης ήταν ένα είδωλο αναμφισβήτητα. Ένα είδωλο που ακόμη και η περσινή του περιπέτεια και η ρήξη με την οικογένεια του δεν τον έριξαν από το βάθρο του. Αντίθετα οι ρωγμές της ζωής του σε κοινή θέα, συντέλεσαν στην μεγαλύτερη συναισθηματική ταύτιση των θαυμαστών του  μαζί του.  Ένας ροκ σταρ του ελληνικού τραγουδιού. Και όχι μόνο του λαϊκού. Άλλωστε οι στίχοι πολλών τραγουδιών του ήταν ροκ στίχοι. Και ο ίδιος μια χαρά τραγούδησε τα τραγούδια του σε τζαζ διασκευή στην εκπομπή του Φοίβου Δεληβοριά. 

-Και έζησε σαν ροκ σταρ. Όπως είχε πει και ο ίδιος με τα πάνω του με τα κάτω του. Αλλά το σπουδαιότερο που εξηγεί ίσως αυτή την απίστευτη αγάπη του κόσμου για τον Μαζωνάκη. Η αυθεντικότητα του. Αυτός ο εντελώς δικός του τρόπος να ζει, να εκφράζεται, να τραγουδά με την τόσο χαρακτηριστική ιδιόρρυθμη φωνή του, να επικοινωνεί με τον κόσμο. Μια ιδιαίτερη προσωπικότητα που μπόρεσε να επιβιώσει και να χαράξει την ολοδικη του πορεία μέσα σε ένα τόσο ανταγωνιστικό και πολλές φορές τόσο ''δήθεν'' περιβάλλον. Ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν αληθινός.

Ο Μαζωνάκης πήγε και τραγούδησε στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού πριν 3 χρόνια την ημέρα του Αγ. Βαλεντίνου. Διασκέδασε  τις φυλακισμένες γυναίκες, μίλησε μαζί τους, έφαγε μαζί τους και τις αποχαιρέτησε  ευχόμενος Ελευθερία και πίστη στον Θεό. Στον Θεό που πίστευε και ο ίδιος.

-Ο Μαζωνάκης έβγαινε από το μαγαζί που τραγουδούσε και υποδεχόταν ο ίδιος τον κόσμο έξω και τους κερνούσε σφηνάκια για να ζεσταθούν.

-Ο Μαζωνάκης βοηθούσε όποιον είχε ανάγκη με τον όρο να μην μαθευτεί αυτό [τώρα με τον θάνατο του παρα πολλές τέτοιες ιστορίες έρχονται στο φως]. Ο Μαζωνάκης πήγαινε και μαγείρευε για άστεγους.

-Ο Μαζωνάκης βοηθούσε φιλοζωικά σωματεία και καταφύγια ζώων με τροφές και άλλες δωρεές και συνέδραμε ο ίδιος στις καταστροφικές πυρκαγιές στην Αττική για την διάσωση και φιλοξενία ζώων. 

-Ο Μαζωνάκης είχε υιοθετήσει την σκυλίτσα του Αριθα πριν χρόνια μετά τις μεγάλες πυρκαγιές στην Ανατολική Αττική, όταν το ζωάκι είχε βρεθεί αδέσποτο. Η Αριθα ήταν συντροφιά του για πάνω από 10 χρόνια και όπως είχε πει, ήταν η μεγαλύτερη αγάπη της ζωής του. Είναι το σκυλί που πέρασε και στο τραγούδι ''Παιδί της νύχτας'' '' Εγώ κι ο σκύλος μου η Αριθα, ο μόνος φίλος μου, που όλα του τα εξηγώ''. Η Αριθα πέθανε πέρυσι τον Σεπτέμβριο και ήταν ακόμη ένα μεγάλο χτύπημα για τον Γιώργο Μαζωνάκη.

Το όμορφο αγόρι με τα γαλάζια μάτια που ξεκίνησε από  μια εργατική γειτονιά της  Νίκαιας για  να κατακτήσει τα όνειρα του και τα κατάφερε. Και τώρα εφτασε στο τέλος του ταξιδιου. Πρόωρα και άδικα. Και είχε πολλά να ζήσει και να δώσει ακόμη. Κρίμα Γιώργο. Πολύ κρίμα.

-''Εγώ οι δίσκοι μου και το ουίσκι μου Που μέσα θέλω να πνιγώ Εγώ κι ο σκύλος μου η Αριθα Ο μόνος φίλος μου Που όλα του τα εξηγώ Παιδί της νύχτας είμαι εγώ  Δίχως αγάπη είμαι εγώ Και σαν αλήτης τριγυρνάω  Παιδί της νύχτας είμαι εγώ  Μια ψυχή είμαι κι εγώ Μοναχός κλαίω και πονάω''