Στο μοναστήρι της Ροδιάς κανονίστηκε από τον Εφημέριο της εκκλησίας να πάμε να προσκυνήσουμε. Κάπου εδώ κοντά είναι.

Ένα πρωί σαν χάραξε η αυγή και τα λιγοστά φώτα της πλατείας σβήστηκαν πήγαμε στο σταυροδρόμι, εκεί που ήταν η μάζωξη. Πρόσωπα γνώριμα, και στην ηλικία τη δική μας πάνω κάτω. Ήρθε το εκδρομικό. Σπρωξίδι για την πρώτη θέση σαν τα μαθητούδια. Κάναμε χαρές και κουβέντα σ' όλη τη διαδρομή.Ο δρόμος στενός κι η παρέα ευχάριστη. Στην πλαγιά του λόφου ασφάκες. Ο κίτρινος Μάης ολάνθιστος φυτρωμένος που και πού. Μέσα στο πράσινο φάνταξε το αρχαίο θρησκευτικό μνημείο. Λιθόκτιστο, κι η ξύλινη πόρτα του με τα μεγάλα καρφιά και τις διπλές αμπάρες ορθάνοιχτη. Χτισμένο στα χρόνια της αυτοκρατορίας του Ιωάννη Τσιμισκή γύρω στα 800 μ.Χ.

Οι αγιογραφίες του από αγράμματους αγιογράφους πιθανόν /σμαρινιώτες κάλυπταν όλους τους τοίχους και τον ολοστρόγγυλο τρούλο του. Το τέμπλο με την εικόνα ζωγραφισμένη που της χάρισαν το Χριστιανικό τίτλο "Ρόδον το αμάραντον". Είναι η ελπίδα των απελπισμένων. Τα τάματα στην αράδα κρεμασμένα.

Τούτη η εικόνα έγινε η οδηγήτρια και η μεσίτρια ούτως ώστε να μεσιτεύσει, και με τη φιλανθρωπία να βοηθήσει τους άπορους μαθητές των σχολείων της περιοχής στα πέτρινα χρόνια.

Στον έξω χώρο στα πεζούλια μοιράστηκαν οι άρτοι και οι φανουρόπιτες σαν σκόλασε η λειτουργία.

Αγναντέψαμε τα διάσελα και τη μέση της θάλασσας τη Σαλαώρα να βρέχεται από παντού το αεράκι ήταν δροσερό. Μιας που ήρθαμε ως εδώ πεταχτήκαμε μέχρι την Καρακουνσιά.

Προσκυνήσαμε τον τάφο του Αγίου Ονουφρίου και διαβήκαμε στην παραλία. Δύο τρείς κυράδες κι εγώ αντάμα. Σήκωσαν κάτι γαμπαρόδυχτα που ήταν ντανιασμένα στην ακτή. Τα τέντωσαν καλά σχολιάζοντας. "Κοίτα τα δεσίματα χαλαρά και τα μάτια ένα εδώ κι ένα εκεί. Έκανα πως κατάλαβα. Αποκρίθηκα σιγά λες και ήξερα. "Μα εσείς τα αρματώνετε πιο γερά".

Τα πριάρια τους πιο στενόμακρα από τα δικά μας. Είναι για όλες τις τέχνες. Σχολίασε ο πιο γνωστικός της παρέας και παιδεμένος στα ψαροκάικα από τα νιάτα του. Πιάσαμε ένα παγκάκι σαν απόσωσα με την κουβέντα κι ακούγαμε ιστορίες.

Η πιο παλιά θυμόταν πως σαν πανηγύριζαν εδώ ήρθαν με το καΐκι. Είχαν και ένα κυνηγητικό όπλο σε μια μακρόστενη θήκη. Αράζοντας είδαν να ροβολάν κοντά οι ντόπιοι στην παραλία λέγοντάς τους.

"Ε μωρέ μην είστε οι οργανοπαίκτες; Στη θήκη έχετε το κλαρίνο; Και συ η τραγουδίστρια;" Που τέτοιο καλό τους αποκρίθηκαν. Τότε έφυγαν βιαστικά και μουτρωμένοι. Σαν άναψε μετά από ώρες το γλέντι τέλειωσαν τα ψιλά και τα χοντρά. Είπαν να γυρίσουν. Μα τούτη η θάλασσα φέρνει μπουρίνι και τρικυμία. Ξημέρωσαν στο καΐκι και έχουν να θυμούνται.

Το γιόμα διαβήκαμε στην Άρτα. Περάσαμε από το παλιό γεφύρι. Νοιώσαμε σαν κατακτητές. Μιας και πρώτη φορά στη ζωή μας κάναμε πεζοί αυτή τη διαδρομή. Κατακτήσαμε το όνειρό μας που ήταν απραγματοποίητο τόσα χρόνια το ζούσαμε στη φαντασία μας. Στην ταβέρνα που φάγαμε είχε τζαμαρία. Έτσι μπορούσαμε ν' αγναντεύουμε το ποτάμι που κύλαγε αθόρυβα κάτω από το τοξοτό γεφύρι.

Όπου κι αν πήγαμε ήταν όμορφα. Μα σαν την απεραντοσύνη του Ιονίου Πελάγους και την αγαλλίαση που νοιώσαμε την καρδιά mας εδώ στο δικό μας Κανάλι δεν τη ζήσαμε αλλού. Κοίταζες πέρα μακριά κι έβλεπες ένα βαθύ γαλάζιο. Κι έναν ήλιο κόκκινο να βασιλεύει κάπου εκεί που δεν τον φτάνει ανθρώπινο μάτι. Τα γλαρόνια έφταναν ως τις ξαπλώστρες και χάνονταν πάλι. Όλοι μας αφού πληρώσαμε το λογαριασμό για ότι ήπιαμε είπαμε "γεια" στο μαγαζάτορα κι έτσι απόσωσε η  μέρα.

Ήρθαμε στο δικό μας χωριό. Ευχαριστήσαμε το διοργανωτή πατέρα Δημήτριο. Του ευχόμαστε ο Θεός να του χαρίζει υγεία. Να του δίνει δύναμη και κουράγιο να βρίσκεται  κοντά στο ποίμνιό του.